(شعرچءَانور)زَهم
اگاں مروچی گیں مردان زهم جهں توبیا منءَبگو
ایں ظالمیں دنیاءِ دپءَ كئی بست كں
توبیا منءَ بگو
نداری پءَمنی واهگءَترانگ لكگ بیت
مرداں
اگاں نزاناں
رسمءُ رواجءَملكءِتوبیا منءَبگو
وتی دیدارءَگل رسم كں چو برّی جمبرءِ
رنگءَ
دل پءَتپی چو
فرزانه زلف آپ توبیا منءَ بگو
هال نداں عجل چمان بندی آسكے پیما
گشی تو میا
منی نمگا مثل بطل تو بیا منءَ بگو
من دل پروشت رنگ نچاری ایں استارواڑءَ
مهتاپی شپ
نیایاں ایں گِراوگ توبیا منءَبگو
ارس گواراں نُهداور آپ ڈگاراں
لد پءَ
دشمنی نئے میتگ تو بیا منءَ بگو
" alt="" />
دل تنگیں پءَدشتیاری زمین ءُزمانءَ
چوش گشی
منی مولك نام گُزانی تو بیا منءَبگو
ظالمیں چابهار شاری دوارچو پءَمنءَ
دل پیسكَگاں
كئے گوش داری ركسار تو بیا منءَبگو
آه دلءِ سهك بازاں چونے مگاں نئے
نزاناں
گیر دنت سودانی فقط توبیامنءَبگو
انورباز گهنوكنت پءَبے وسی ایں دنیا
تو نیائے چارگءَ
گم سوچاں دیمءَتو بیا منءَبگو
طبقه بندی: پاتوق بچه های بلوچ، فرهنگ بلوچستان،
برچسب ها: شعر بلوچی، زهم، انور، بلوچ، شعر،








